Echo’s van de bergen

Ik ben Farnoosh. 
Ik woon in een huis, 
aan de voet van een berg, 
waar de lucht vervuld is van verhalen en de muziek van mijn moeder de muren doet zinderen. 

Ik ben Farnoosh. 
Klein van gestalte, vurig van aard. 
Stilzitten ligt me niet. Mijn handen, mijn voeten, mijn gedachten – alles wil vooruit. Mensen kijken, fluisteren, schudden hun hoofd. Maar zo ben ik: altijd wild, nooit stil en af en toe een sterke wil. 

Ik ben Farnoosh. 
Mijn kamer kijkt uit op twee werelden: 
de kolossale berg die als een wachter buiten mijn raam staat 
en de stalen vogels die al een tijdje voorbijzoeven. 
Vaak tuur ik naar buiten, 
daar zie ik steeds meer donkere wolken tegen mijn harmonieuze haven botsen. 

Telkens de wolken zich dreigend samenpakken, 
vluchten mijn familie en ik voor de storm, 
wachtend op een zachtere bries, 
voordat we terugkeren naar onze grote stad. 

Een tijdloos verhaal over een meisje dat, te midden van een roerige periode in Iran, worstelt met vragen rond identiteit en verbondenheid. Waarin de muziek, als de universele echo van het menselijk hart, klank geeft aan de steeds luider wordende roep om vrede.